BURDAYIM!

        Ne kadar oldu bilmiyorum yazmayalı. Belki hala merak edenler vardır... Yaşıyorum. Nefes almak ve sorumluluklarını yerine getirmek yaşamaksa başarılı da sayılırım. Bu arada takip ettiğim blokların hepsi ilerleme kaydetmiştir muhtemelen, umarım. Ben baya mehter marşı temposuyla gidiyorum. İki ileri bir geri. Hatta onu da tersine yapıp bir ileri iki geri gidiyorum ki o da önemli değil, yolu  bilmediğim için zaten varamazdım.

      Burda olan beni gören birileri var mı hala bilmiyorum ama bir sabah kalktım ve yazmayı özlediğimi farkettim. Söyleyecek çok şeyim, söyleyeceklerimden de fazla cümlem var. Kelimelerime sığamıyorum. Sesim yok ama parmaklarım çalışıyor. Beynimin içinde senfoni orkestrası var kemancıyı yanlışlıkla piyanoya oturtmuşlar. Piyanist keman çalmaya çalışıyor. Garibim Kemancı tuvalete gitmiş hiç bişeyden haberi yok. Orkestra şefi viyola çalanla oynaşıyor. Araya nsıl olduysa bi davulcu karışmış çifte telli çalıyor. Ben burdayım... Hemde aynen bu kadroyla.  

BİR BEN VAR KİM BİLİR NEREME KAÇMIŞ

Selamlar garip bloğumun güzel insanları! Bir görünüp bir kaybolduğumun farkındayım ne hikmetse bu sefer kimse arayıp sormadı beni. Öldüm mü kaldım mı organ mafyası beni kaçırıp aynaya kırmızı rujla ambulansı ara yazılı bi not bırakıp, organlarımı mı çaldı diye soran yok. Eninde sonunda fırtınalı bir dönüş yapacağım için iç dünyama, şuraya bir not bırakayım bari dedim.

Tahmin edersiniz ki hayatım hiç normal değil. Gerçekten panaromal derecede manyak akrabalarım ve alt üst olmuş hayat standartlarımla boğışmaktayım. Bedenen ayakta ruhen atakta aklen kim bilir nerelerdeyim. 

Beni bir yerlerde özleyen varsa bilsin ki yaz başı patlayan Serdar Ortaç albümü gibi mevsiminde çıkacağım tekrar piyasaya. Beste aynı, sözler farklı...

Adiyos (biliyoruz o öyle yazılmıyor)